sábado, 20 de marzo de 2010

Marco Incomparable


- O sábado vou ir facer a travesía da Sydney Harbour Swim

- Onde? – díxome a miña amiga Teall, que é de Sydney -

- Alí, na baía, de par da Opera House

- Ti estás tolo! Como vas nadar alí? Hai tiburóns!

Se estou tolo non o sei. Se había tiburóns tampouco. Se pensei neles si. Se apareceron non.

Do mesmo se falara naquel debut olímpico do triatlón que tivera lugar nese recuncho da baía, Farm Cove. E como as meigas en Galicia, habelos hainos. De todos xeitos eu tiña unha técnica preparada. Como con calquera animal, colleríao polo rabo e xa está. Ou non?

http://www.smh.com.au/national/bondi-shark-attack-second-strike-in-two-days-20090212-85zf.html

http://www.watoday.com.au/national/normally-docile-wobbegong-shark-bites-sydney-swimmer-20100211-nuq9.html

http://www.digitaljournal.com/article/264137

http://forum.prisonplanet.com/index.php?topic=85472.0

http://www.abc.net.au/news/stories/2010/02/11/2817019.htm?site=sydney

http://www.smh.com.au/national/great-white-sharks-sink-their-teeth-into-emailing-thanks-to-worldfirst-trial-20100214-nzgu.html

http://www.abc.net.au/news/video/2010/02/13/2818878.htm?site=tropic

A seguridade na auga é un tema moi serio para os australianos. Antes de comeza-la proba, o director da mesma, explicou que todo estaba baixo control cun humor australiano ben marcado. En todo caso, dicía el, de veren ós vixilantes en grandes táboas cos pés encol delas saberían de inmediato que tiñan algún problema (véxase tiburón).

Xa na auga, e malia te-los ollos afectados polo esforzo, puiden albiscar en cada respiración os Botanic Garden ou o skyline de Sydney rebordando rañaceos. Os tiburóns tornaron ser unha sorte de Santa Compaña. Nadaba rápido mais co tempo perdín a concentración. A competitvidade esvaceuse e adiqueime a gozar dunha experiencia única.

Depois da última boia, á volta, a Opera House apareceu en fronte de min. Saín da auga cunha satisfacción digna da mellor vitoria (só fun 8º, aínda que 1º en 20-24 anos).

Detrás de min quedou Farm Cove. Da auga saquei comigo o especial do momento. Sentinme profundamente afortunado ó darme conta de onde estaba realmente. Lembreime dos que terman ó lonxe das miñas costas coa súa man invisible e dinlle-las grazas por todo. Nunca na miña vida fixera unha travesía nun lugar comparable. Nunca mellor podería aplicar un clixé tan manido como o de "marco incomparable" a esta Sydney Harbour Swim.


martes, 9 de marzo de 2010

Week 1: Concerto, carritos e carreira


Case catro meses de vacacións académicas prometeron ser longos. Mais o tempo é adoito voluble, mol, relativo no seu significado e coido que esvaradizo pola pedra dos bos momentos. Pasaron. E volveu o semester. Week 1.

Por segunda vez, aínda que desta volta dun xeito moi distinto, comezou o trasfego de clases, papeis, tarxetas, libros, apuntes…Agora non hai que preocuparse de buscar un piso, ou de saber onde quedan as cousas, como e onde imprimir, xa entendo do que falan na clases, etc. Pola contra, ás obrigacións académicas hai que engadir as amplas vontades deportivas e a dignificación por medio do traballo.

Esta primeira semana serviu para afina-la percepción da universidade. Para ser breve diría simplemente que dá xenio ver como traballan, a organización que teñen, a calidade do profesorado, a estandarización de cargas de traballo por materia, etc. Aparte do material co que traballan. Refírome por exemplo ós programas informáticos que se manexan nas materias que vou facer. Non son outros que aqueles que están a utilizar actualmente os profesionais do sector audiovisual, por exemplo InDesign e Final Cut Pro.

Ben é certo que non só de libros vive o estudante. A música tamén alimenta o espirito. Unha das grandes vantaxes de vivir nunha cidade como Sydney é a infinita oferta cultural. É tan ampla que hai ata unha revista popular na cidade, Time Out Sydney, que se adica tan só a informar sobre o ocio en Sydney.


Franz Ferdinand chegaba a Sydney prometendo que a súa presenza non provocaría o estalido dunha nova guerra mundial. O grupo escocés actou no Luna Park, parque de atraccións de North Sydney, diante dunhas dúas mil persoas. A primeira fila da platea ofreceunos un lugar privilexiado acompañado da lista coas cancións xusto embaixo de nós. Os toques “improvisados" de percusión e electro para deleite o persoal déronlle o toque de gracia a un bo concerto.



O deleite rematou axiña. Seica o bo debe ser breve, non sei eu…Co espirito enchido deixeime escorrer no asento do tren e fixen transbordo ó coche de San Fernando. De camiño a casa descubrín un dos maiores misterios de Sydney. A xente marcha do supermercado co carrito. Isto tradúcese nun cemiterio de carritos espallados polas rúas. Pero así como están un día desaparecen ó seguinte. Que pasa con eles? Hai unha mafia detrás da recollida de carritos? Lévaos a xente de volta ó supermercado? Aí tiña a resposta diante dos meus ollos.


Este camión, da empresa do grande supermercado do central comercial, encárgase desta curiosa tarefa.

Tras unha semana de madrugóns, estrés, clases, duros adestramentos, concertos e carritos, a fin de semana non quixo agardar. Seica había que aproveita-lo tempo. Comezou ben cedo. A diana soou as 4.30. A bicicleta agardaba xa preparada na porta da casa para facer 30 quilómetros de tobogáns ata Manly xunto a Jose e David.


As dúas rodas eran a única forma de chegar ó noso destino a tempo, unha carreira de 10km. Non había outra. A saída era ás 7 da mañá, polo que non había xeito de chegar alí utilizando o transporte público (agás facer dúas horas de bus saíndo ás 4 da mañá da casa). Todo o cansazo acumulado da semana engadido a unha mala noite previa endureciu a carreira que rematou nun bo flato. Tras un rápido avituallamento pos-carreira puxémonos en marcha. Volta a casa cruzando o mítico Harbour Bridge, pequeno nado de media hora para relaxar, comida rápida e veña para o Spar.


As úlitmas semanas estou facendo os turnos despois de rebenta-lo corpo con gusto nos labores triatléticos. Cinco longas horas de pé, de traballo non-stop, de dores de lombo, de pernas que tremen e de sorrisos forzados e corpo retorcido con beizos amables desexando bos-días en modo robot. Pero que bo tempo vai en Sydney! E din que chove…

lunes, 1 de marzo de 2010

Mardi Gras

Gays, lesbianas, transexuais e bisexuais. Policías, bombeiros, un dobre do presidente de Australia (Kevin Rudd), militares, avogados, estudantes de insituto, galeses, canadenses, escoceses, socorristas, anciáns, plátanos, preservativos, homes-banana “slip it on” (pono) con preservativo, sodomasoquistas azoutándose con fustas uns ós outros baixo o lema “o pracer e a dor son compatíbeis”, a alcadesa de Sydney (polo menos dá-las grazas polos 29 millóns de dólares que supón a festa a economía da cidade), indios, tailandeses, dobres de Fredy Mercury, unha comparsa de 150 George Michael, amantes do coiro, nenos, críticos co liberalista e consevador (¿?) líder da oposción Tony Abott lucindo unha camiseta “Abott loves the work choice” (A Abott gústalle a liberdade de elixi-lo traballo sen trabas [pero logo non acepta ós gays, nin que teñan dereitos]), representantes da secta raeliana nun camión morro por diante co seu símbolo mestura da esvástica e a estrela de David (¿?) apoiando o sexo libre e salvaxe do “Tiger” Woods mentres que no lateral e ben grande “Sex is good, God is not” (o sexo é bo, Deus non), casas de apoio legal para gays, parellas homosexuais simulando a súa voda, homosexuais holandeses “felizmente casados”, homes bicándose, asociación de gays católicos (¿?), xudeus gays, asociacións para o amor libre, mulleres magreando, xente de tódolos recunchos de Australia, extraterrestes, moito público, unha pancarta con George Bush preguntándose “What’s going on?” (De que vai isto?) xunto con outra declarando “I’m not gay” (non son gay), participantes intentando bicar ó público “straight” (heterosexual en inglés pero que tamén significa recto, sen reviravoltas), waterpolistas ensinando as cachas e palméandose uns ós outros, ximnastas, futbolistas, xogadores de rugby, xente homenaxeando a Don Dunstan (artífice da primeira legalización dos gais en Australia), un coche mostrando a historia do Mundo en version gay, Osama Bin Laden saíndo do seu escondite, zombies do partido laborista de New South Wales, xente nas terrazas das casas, bo tempo, bandeiras gays do arco da vella por doquier, chifros, camións, música gay (I will survive e outras), baile, piruetas, lúa chea…

http://www.smh.com.au/nsw/colour-and-joy-tinged-with-tears-20100227-pa3q.html?autostart=1

http://www.smh.com.au/photogallery/entertainment/sydneys-mardi-gras-parade/20100227-paaf.html

Moitos participaron máis neste desfile de Mardi Gras 2010 en Sydney. O colectivo homosexual reclamou como cada ano dende 1978 os seus dereitos cunha festa espectacular. Os 9000 participantes mostraron a súa alegría de vivir e a súa condición de persoais normais durante os dous quilómetros de desfile. Só piden algo moi simple: ter os mesmos dereitos cós demais.

Malia o que un pode pensar dun país como Australia, o poder reaccionario aínda conserva moitos enteiros por estas terras. Foi no ano 1975 cando por primeira vez un estado, South Australia (sempre o máis moderno e avanzado, capital Adelaide, primeira colonia de non convictos), legalizou a homosexualidade. Dende aquela os dereitos gays seguen coa roda do coche patinando na lameira. E como souben disto?

Fai un par de semanas, na piscina, cando acababa de saír da auga, un home de mediana idade, que tamén viña de remata-lo seu “swim”, preguntoume que tal me fora nadando. Aquí évos así, que tal estás esta mañá? Como durmiches onte á noite? fixeches un bo almorzo? Non fai falla ter confianza ou coñecer a persoa. Simplemente hai que ser agradable.

Con pícaras miradas comezou a falar comigo. Foi directo ó que lle interesaba. Preguntoume se ía participar na feira que se ía celebrar na fin de semana no parque onde está a piscina. Falaba do “Mardi Gras Fair day”, o apertivo do desfile. Alí estiveron representados aqueles que unha semana máis tarde desfilarían e algún que outro máis, aparte de música e comida.

A partir de aí comezamos unha interesante conversa de intercambio cultural sobre aborto, dereitos homosexuais e progreso. Por que falar do tempo se era bo? El axiña comezou a introducir uns “nós” en referencia á comunidade gay. Eu comentei o proceso e o debate mediático e popular que se deu en España para a aprobación do matrimonio homosexual, e compareino co balbordo que, seica, provocara a lei do divorcio no seu día. Intentei explicar o contexto histórico no que se producira. É dicir, nunha democracia aínda moi nova e nunha sociedade bastante conservadora onde a Igrexa aínda exerce a súa obesidade sobre a opinión pública. Tamén lle falei da nova lei do aborto, por aquela aínda en xestación e sen aprobación definitiva. No entanto, tiña a sensación de estar falando dun país moderno comparado co “feedback” sobre Australia que Daniel me ía ofrecendo.

Resumido dun xeito moi simple: resulta que en Australia os homosexuais non poden casar. Non poden adoptar e tampouco poden doar esperma. Este último dato foi o que máis me chocou. Os gays non son homes? Ten algún mal o seu seme? Custoume crer todo iso, especialmente despois de vivir de par dun dos barrios máis homosexuais de cidade, Newtown. Cada día traballando alí no supermercado ten algo de Mardi Gras. Ademais, véselles integrados na sociedade. Non teño que ir moi lonxe para o exemplo máis próximo; os donos do supermercado, os meus xefes: unha parella gay.

Toda esta información contraditoria para a miña percepción persoal fixo que por un momento, despois de varios meses aquí, pensara que viñera dun país avanzado cara un do terceiro mundo, ó contrario do que sigo pensando. E máis aínda despois das continuas malas sensacións que me chegan dende as antípodas australianas.

Agora, logo de vivir e engadi-lo Mardi Gras á miña experiencia aussie, aínda che me custa máis comprender como esta boa xente pode vivir deste xeito, desprovista de dereitos tan básicos nun país tan avanzado coma é Australia. Un país que ofrece unha calidade de vida tan alta non pode permitirse o luxo, na miña opinión, de marxinar a uns poucos, ou non tan poucos (había que ve-lo desfile!). Non podo entender como estes milleiros de persoas que desfilaron, máis a grande aceptación popular que un pode sentir no día a día, continúen nesta situación.

A conversa con Daniel continuou namentres eu me cambiaba na beira da piscina e logo de camiño á porta do vestiario para el. Para despedirse, presentouse.

- Son Daniel, encantado de coñecerte

- Eu Alberto, igualmente

- Por certo, –respirou e deixou brillar os seus ollos lascivos cravados en min - tes un “gorgeous body”.